17/12/16

Βουλής πεπραγμένα: Επισκόπηση του Σχεδίου Νόμου περί ασκήσεως οικονομικής δραστηριότητας


Oρμώμενοι από τον αριστοτεχνικό ομολογουμένως τρόπο με τον οποίο εκθέτει αυτή η ξενόδουλη μνημονιακή συμπαιγνία τις εντολές των «εταίρων», είναι φανερό ότι παρουσιάζουν τις υπαγορευθείσες μνημονιακές εντολές εντελώς ανωδύνως με το μανδύα μιας δήθεν πρακτικής αναγκαιότητας. Σε αυτού του είδους τα κατατεθέντα σχέδια νόμου περιπλέκονται τεχνηέντως διατάξεις οι οποίες κείνται ευνοϊκώς προς το δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον με μνημονιακές εντολές, με αποτέλεσμα το διαμορφωθέν μείγμα να είναι ένα προϊόν θολό, εθνικώς και κοινωνικώς ασαφές. Πατώντας σε σαθρή βάση, την οποία επικαλύπτουν με ορθές διατάξεις  και εξωραϊσμένους νέους κανονισμούς, επιδιώκουν να πείσουν τη κοινή γνώμη ότι δήθεν ενδιαφέρονται για την εξάλειψη της αδιαφάνειας, γραφειοκρατίας και ότι γενικώς προάγουν τη χρηστή άσκηση της οικονομικής δραστηριότητας.
Το αποτέλεσμα αυτό της συμμείξεως είναι το κατεξοχήν χαρακτηριστικό των πολιτικών παλιάτσων του ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, οι οποίοι μέσα από αυτήν την διαμορφωθείσα, και περιπλεχθείσα με τεχνοκρατικούς όρους, δημιουργική ασάφεια επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν, να εξαπατήσουν για πολλοστή φορά το λαό και να προδώσουν πάλι το λαϊκό αίσθημα.
Συγκεκριμένα το σχέδιο νόμου απορρίπτει την “εκ των προτέρων αδειοδότηση” που διέπνεε μέχρι τώρα το αδειοδοτικό καθεστώς διότι αυτή “ενείχε αρνητικό ρόλο στην γενικότερη ανάπτυξη και δεν έδινε ώθηση στον ανταγωνισμό και στη δημιουργία θέσεων εργασίας”. Σαφώς κάθε αναπτυξιακή προοπτική έχει ανασταλεί δραματικώς, οι θέσεις εργασίας εκλίπουν, και γενικότερα η οικονομική κατάστασης της χώρας παραπαίει. Τις πταίει όμως; Βασικός υπαίτιος της δραματικής αυτής καταστάσεως της οικονομίας μας σαφώς και δεν είναι απλώς η στέρηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής  η οποία εστιάζεται στις αδειοδοτικές προϋποθέσεις που δήθεν επιβαρύνουν τις δημόσιες υπηρεσίες αλλά οι επιλογές και πολιτικές σύσσωμου του μεταπολιτευτικού καθεστώτος το οποίο έθεσε τη χώρα σε καθεστώς πλήρους ελέγχου της απο την Ε.Ε.
Η κατάργηση λοιπόν της “εκ των προτέρων” αδειοδοτήσεως” διότι δήθεν «οι αρχές έδιναν μεγάλο βάρος στην εκ των προτέρων διαδικασία» αποτελεί ένα πρόσχημα των κυβερνώντων προκειμένου να ευθυγραμμισθεί η οικονομική ζωή του τόπου με τις νεοφιλελεύθερα μνημονιακά προστάγματα.
Σαφώς και είναι βασικής και αδίρητης αναγκαιότητας η στόχευση σε κριτήρια κινδύνου και αξιοποιήσεως αναλογικών μέσων της επελεύσεως του κινδύνου. Σαφώς και το θεσμικό πλαίσιο χρήζει αναδιαρθρώσεως και εξορθολογισμού με απώτερο σκοπό την ανάπτυξη του ανταγωνισμού και της επιχειρηματικής δραστηριότητας, αλλά σίγουρα δεν είναι λύση η επιβολή των μνημονιακών υποδείξεων που θα χαλαρώσουν και άλλο τη σχέση του ιδιωτικού τομέα με το κράτος και θα παγιώσουν μια οικονομία φιλελεύθερη άμεσα συναρτώμενη με τα επιχειρηματικά συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, διεθνούς ή εγχωρίου.
Εις ό,τι αφορά “την ανάγκη εξαλείψεως της διαφθοράς και της διαπλοκής”, αυτό αποτελεί εξόφθαλμο εμπαιγμό της συγκυβερνήσεως όχι μόνο γιατί έχουν πρωταγωνιστήσει ανερυθριάστως οι ίδιοι σε ενέργειες διαφθοράς αλλά διότι το διακύβευμα εδώ είναι η απώλεια της αναγκαίας κρατικής παρεμβατικότητας η οποία παραγκωνίζεται και υποσκελίζεται από τους “χαλαρού” τύπου δεσμούς των διατάξεων του φιλελευθεροκίνητου σχεδίου νόμου. Οι αδειοδοτικές προϋποθέσεις συνεκρατούσαν τις όποιες αυθαιρεσίες ανέκυπταν ενώ λειτουργούν ως δικλείδα ασφαλείας σε περίπτωση ασυνέπειας και μη χρηστής ασκήσεως των οικονομικών δραστηριοτήτων. Φανταζόμαστε τι θα επέλθει αν αυτές καταργηθούν, δηλαδή “η εκ των προτέρων” αδειοδότηση. Προφανώς η κυβέρνηση μαριονέττα δεν έχει προβλέψει τι σημαίνει αυτή η χαλάρωση των δεσμών ιδιωτών και κράτους. Η εισχώρηση νεοφιλελεύθερης κατευθύνσεως στον κορμό της ελληνικής οικονομίας και η παγίωσή της ουδένα αποτέλεσμα θα φέρει ενώ θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους της Οικονομίας μας και την διάρρηξη των δομών της.
Η αναμόρφωση του πλαισίου ασκήσεως των οικονομικών δραστηριοτήτων, η απλοποίηση των διαδικασιών και μείωση της γραφειοκρατίας σαφώς αποτελούν μεγίστης σημασίας στοχεύσεις και καθολικά αιτήματα, όμως λύση δεν αποτελεί η ωμή εφαρμογή μνημονιακών εντολών. Η επίκληση της επιλύσεως των χρόνιων αυτών προβλημάτων αποτελεί ένα επικοινωνιακό τέχνασμα ή πιο απλώς «τυρί στη φάκα».
Συνεπώς η «εκ των υστέρων γνωστοποίηση» για την έναρξη της οικονομικής δραστηριότητας κρίνεται αρνητική διότι βραχυπροθέσμως αναφύονται πολλαπλά προβλήματα στη διαχείριση των ανακυπτομένων ζητημάτων (έγκριση, έλεγχοι κ.τ.λ), ενώ μακρυπροθέσμως θα δημιουργηθεί ένα χάος καθώς πολλοί θα έχουν αρχίσει να ασκούν τις οικονομικές τους δραστηριότητες χωρίς να πληρούν τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Ο δε διενεργούμενος εκ των υστέρων έλεγχος θα αναστέλει τη δραστηριότητα; Θα την απορρίπτει; Ή θα επιτρέπει καταχρηστικώς τη συνέχεια της ασκήσεως οικονομικής δραστηριότητας, με επιπρόσθετες προϋποθέσεις, απαραίτητες προσκομίσεις δικαιολογητικών κτλ, με άμεση συνέπεια τη δημιουργία ενός χάους; Η εκ των υστέρων εποπτεία με λίγα λόγια ενέχει πολλούς κινδύνους διότι οι συστάσεις και γενικώς η παροχή κατευθυντηρίων γραμμών συμμορφώσεως θα συσσωρεύονται με ενδεχόμενο αποτέλεσμα τη μη τήρηση κάποιων εκ των συστάσεων αυτών και των όρων. Τέλος, «οι έλεγχοι θα είναι δειγματοληπτικοί, με βάση την εκτίμηση ρίσκου της οικονομικής δραστηριότητας.” Η “εκτίμηση ρίσκου” πως θα ορίζεται και καθορίζεται εκ των υστέρων; Δεν προκύπτει εδώ εμφανώς κίνδυνος αποκλίσεων, αστοχιών και λανθασμένης εκτιμήσεως εφόσον αυτή θα διενεργείται εκ των υστέρων;
Eπίσης προβλέπεται η έναρξη λειτουργίας «χωρίς την προσκόμιση δικαιολογητικών», ενώ αναλόγως απαιτούνται τα «ελάχιστα κρίσιμα στοιχεία μόνο». Ακριβώς το ίδιο ισχύει και εδώ. Η ορθή επιδίωξη εξαλείψεως της γραφειοκρατίας και η ανάγκη επιταχύνσεως των δραστηριοτήτων πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι εις βάρος της ορθής έως τώρα τακτικής, η οποία βασίζεται στην «εκ των προτέρων αδειοδότηση». Δεν είναι δυνατόν μια ευρύτερη ανάγκη, η οποία σχετίζεται με την καθοριστική σχέση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα να θυσιάζεται στο βωμό πρακτικών αναγκών, όπως η επιτάχυνση των επιμέρους διαδικασιών. Το νομοσχέδιο αυτό εκπορεύεται ωμώς από τα νεοφιλελεύθερα μνημονιακά προστάγματα, ενώ ταυτοχρόνως εισάγει μια χαώδη κατάσταση ασύμβατη πλήρως με τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και ειδικότερα με την κατάσταση στην άσκηση των οικονομικών δραστηριοτήτων.

                                                                                                        Γεώργιος Σύρος

Πηγή:   http://antepithesi.gr/